Header Ads

Złote Śwątki - jesienna równonoc

Lato pomału dobiega końca.  Niedługo, ciepłe i słoneczne dni oraz krótkie i ciepłe noce będą jedynie wypomnieniem ulotnych chwil beztroskiego lata. Tymczasem nadchodzi odpowiednia chwila aby zebrać z pola wszystkie dary Natury a tym samym przygotować się i zgromadzić zapasy na długie, jesienne wieczory.

Znaczenie Złotych Świątek
Zaczerwienione w sadach jabłka, twarde, dojrzałe ziarna zbóż, odlatujące do ciepłych krajów liczne stada ptaków, wszytko to oznacza jedno - wraz z końcem lata przychodzi czas żniw i zbiorów, kończący całoroczne przygotowania i roczny sezon prac polowych. Czas żniw i zbiorów będący swoistą nagrodą za wykonaną pracę oraz włożony w nią trud i wysiłek jest jednym z najradośniejszych okresów w życiu każdego człowieka, rolnika i sadownika. Zaś zebrane płody rolne - dary Natury są pierwszorzędny wyrazem przychylności świata przyrody gwarantującym przetrwanie surowej zimy.  W podzięce za zebranie dorodnych plonów, pokorny człowiek oddaje należny hołd i szacunek ziemi jak i całej Naturze. Uroczystość Złotych Świątek związana jest z nadchodzącą szybkimi krokami jesienią, stanowi ceremonię pożegnania lata oraz podsumowanie tegorocznych żniw i wykopek dobiegających końca wraz z pierwszym dniem jesieni. Zarazem wyznacza rozpoczęcie jesiennych prac przygotowujących pole pod przyszłoroczne uprawy oraz jesienny siew zbóż ozimych.

Tradycje Złotych Świątek
Pierwsze i najważniejsze zwyczaje jesiennych świąt rozpoczynają się już w trakcie zażynek, czyli początku sierpniowych lub wrześniowych żniw. W trakcie rozpoczęcia koszenia zboża bardzo ważne było zachowanie pierwszego zżętego snopa zbóż wypełnionego dojrzałym ziarnem.  Pierwsza wiązka zbóż jak i pozostające po żniwach zbożowe kłosy stanowiły również podstawę świątecznego wieńca przybierającego zazwyczaj kształt i formę korony. Snop jak wieniec skrzętnie przechowywano w chacie do momentu zimowego przesilenia,  a zebrane z nich ziarno stanowiło podstawę i początek wiosennego siewu. Niemniej ważne było pozostawienie przy zakończeniu żniw  nieściętego pasma bądź kłosów zbóż, zwanych przepiórką, kozą lub wiązką. Zbożowy wieńce składano w ofierze przyrodzie a w raz z nim  kosz pełen darów Natury, wypełniony w głównej mierze jesiennymi owocami i warzywami, który pozostawiany na polu stanowił podarunek dla przyrody i pożywienie dzikich zwierząt. Pierwszym dniom świątecznych uroczystości towarzyszy symboliczne dokończenie prac polowych, czyli zżęcie zalegające jeszcze gdzieniegdzie zboża, dokończenie wykopu warzyw, tak zwanych wykopek oraz symboliczne rozpoczęcie ozimego siewu. Równie ważnym tego dnia jest królujący na świątecznym stole chleb, upieczony z tegorocznego ziarna.
W dawnych czasach uroczystości jesienne nie miały wyznaczonego dnia gdyż w każdej chacie dobierano sobie odpowiednią porę do świętowania. Zazwyczaj był to czas gdy z pola znikły snopy i żniwa a razem z nimi do domu zawitała radość i dostatek. Jesienna uroczystość sprzyjała również odprawianiu wesel, gdyż dogodna pora świąt niosąca z sobą obfitość jadła i odpoczynek od prac rolnych, była weselem, radością i nadzieję na przetrwanie zimy.

Symbolika Złotych Świątek
Odlatujące końcem lata ptaki to pierwszorzędny zwiastun nadchodzącej jesieni, zaś zbożowy wieniec stanowi ukoronowanie zakończonych żniw, symbolizuję on zarazem składaną ziemi i Naturze koronę, w hołdzie i podzięce za dary, którymi nas obdarzyła. W ten prosty sposób ukazuję również, kto jest królem i królową życia. W uroczystości Złotych Świątek, znaczenie symboliczne przybiera także woda, używana do święcenia zebranych płodów rolnych, wieńców i koszów pełnych darów ciepłego i słonecznego lata, której użycie gwarantuję zapewnienie równomiernego albo i jeszcze lepszego urodzaju na przyszłych rok. Święta woda używana jest także do poświęcenia ziaren używanych do pierwszego jesiennego siewu.

Pochodzenie i etymologia nazwy Złotych Świątek
Złote Święta wywodzą się prastarych słowiańskich tradycji i obrzędów zakończenie żniw i prac polowych znanych jako Dożynki, Wyżynki, Obrzynki, Wieniec, Żniwok bądź Święto Plonów. Pochodzenie nazwy jesiennych uroczystości świątecznych wywodzi się od koloru dojrzałego źdźbła zboża, który dla pierwotnych ludzi zapewne był cenniejszy niż złoto. Pierwszy człon nazwy świąt określa panujący jesienią dostatek i bogactwo pożywienia.


1 komentarz:

  1. Fajny blog i pomysł! Pozdrowienia od sympatyków Unitarianizmu Uniwersalistycznego!
    Po co zakładać samodzielny związek wyznaniowy? Lepiej, moim zdaniem, powołać kongregację panteistyczno - naturalistyczną w ramach UU. Jesteśmy w UU otwarci na różne wierzenia -panteizm,pogaństwo,buddyzm,taoizm,agnostycyzm,gnostycyzm,pandeizm,naturalizm itp. Żyjąc w katolickim morzu przydałby się chociaż sojusz między naszymi społecznościami.
    Pozdrowienia i powodzenia w dalszej działalności!

    OdpowiedzUsuń

Obsługiwane przez usługę Blogger.