Header Ads

Czarny bez w ziołolecznictwie

Czarny bez, zwany także dzikim bzem to wieloletni krzew owocowy występujący na łąkach i polanach oraz w lasach i zaroślach. Porasta głównie na próchniczych lub azotowych glebach w nasłonecznionych bądź pół cienistych miejscach. Dziki bez dorasta nawet do 10 metrów wysokość, przybierając wtedy formę średniego drzewa. Kwitnienie rośliny przypada na maj i czerwiec, niekiedy kwitnące krzewy dzikiego bzu można spotkać także w lipcu. Kwiat czarnego bzu jest drobny, kremowej bądź białej barwy. Tworzy on duże i płaskie baldachogrona wydzielające w czasie kwitnienia, silny i odurzający zapach. Nierozwinięte pąki kwiatowe czarnego bzu są jasno zielonego koloru. Kwitną jedynie starsze krzewy, pierwsze kwitnienie młodego krzewu przypada na 3 lub 4 rok życia. W okolicach sierpnia i września w miejscu kwiatostanów pojawiają się drobne, czarne owoce zwisające w gronach.

Zastosowanie i właściwości lecznicze
Jako surowiec zielarski wykorzystuję się głównie kwiaty i owoce czarnego bzu oraz liście, korę, sok, a nawet korzenie rośliny. Kwiaty dzikiego bzu posiadają właściwości moczopędne, napotne i przeciwgorączkowe oraz  wykrztuśne i przeciwzapalne. Znajdują one szczególne zastosowanie w leczeniu przeziębienia i grypy, gdyż obniżają wysoką temperaturę i działają rozgrzewająco oraz likwidują nieżyty górnych dróg oddechowych, takie jak katar, kaszel i zaflegmienie płuc. Zalecane są także na drobne dolegliwości układu moczowego oraz stany zapalne  i reumatyzm. Owoce czarnego bzu wykazują podobne działanie jak jego kwiaty, jednak posiadają one dodatkowo także właściwości rozwalniające, przeczyszczające, odtruwające, rozkurczowe i przeciwbólowe. Wykorzystywane są w leczeniu schorzeń układu moczowego, głównie kamicy moczowej oraz stanach zapalnych nerek lub pęcherza, problemach z oddawaniem moczu i nocnym moczeniu. Owoce rośliny znajdują także zastosowanie w przypadku dolegliwości układu pokarmowego, takich jak niestrawność, zaparcia i biegunka oraz przy niedomodze wątroby, wrzodach i stanach zapalnych żołądka. Po za tym owoce czarnego bzu zalecane są na nerwobóle, bóle głowy i migreny oraz przy nerwicy i żółtaczce. Podobne właściwości lecznicze posiadają także liście rośliny, stosowane przede wszystkim na zaburzenia trawienia oraz pobudzające czynności żołądka, a także korzenie bzu czarnego wykorzystywane do leczenia otyłości i puchliny wodnej oraz silnie działająca kora krzewu zalecana na przewlekłe choroby i obrzęki nerek. Z owoców dzikiego bzu można pozyskać również sok postawiony na cukrze, który reguluje pracę nerek i częstotliwość oddawania moczu oraz likwiduję biegunki.

Zbiór surowca zielarskiego
Kwiaty bzu czarnego zbieramy w maju i czerwcu w pogodny, słoneczny dzień zrywając całe kwiatostany rośliny. Wybieramy jedynie dojrzałe baldachy, posiadające białe kwiaty. Owoce rośliny zbieramy we wrześniu i październiku, w słoneczny dzień. Zrywamy wyłącznie dojrzałe owoce bzu posiadające czarną barwę.

Sposób użycia
Napar z suszonych kwiatów bzu czarnego przygotowujemy zalewając 1 łyżkę surowca szklanką wrzątku i parząc pod przykryciem przez 15 minut. Napar taki pijemy  3 razy dziennie po 1/3 szklanki. Napary z kwiatów i liści bzu możemy używać również do płukania jamy ustnej oraz dodawać do inhalacji. Z kolei syrop z kwiatów bzu czarnego przyrządzamy z 15 kwiatostanów bzu zalewanych  litrem wrzącej wody. Po 2 dniach odcedzamy i dodajemy sok z jednej cytryny oraz kilo cukru. Całość mieszając podgrzewamy. Natomiast syrop z owoców bzu czarnego uzyskamy z kilograma owoców, szklanki wody i pół kila cukru gotowanych przez  20 minut, nie doprowadzając do wrzenia. Owoców dzikiego bzu nie należy spożywać na surowo, gdyż zawierają substancję trujące. Przygotowując przetwory z owoców należy je uprzednio przegotować w celu pozbycia się trujących substancji. 

Brak komentarzy

Obsługiwane przez usługę Blogger.