Header Ads

Kult Księżyca

Wraz z ostatnim promieniem zachodzącego Słońca nadchodził niepokój a zapadający szybko mrok budził obawę przed przetrwaniem nocy. Wszech otaczająca ciemność wzbudzała intensywną pracę zmysłów, wpływającą na wyobraźnię wystraszonego człowieka. Niespokojny i zdenerwowany, kierując się wytężonym, wrażliwym na każdy nocny szmer słuchem, dopatrywał się w ciemnościach obecności istot nie z tego świata. Wszelki nieznany nocny hałas stanowił, przejaw a zarazem dowód obecności duchów, zjaw lub upiorów kryjących się w ciemnych, pozbawionych światła miejscach. 
Szukając opieki i pocieszenia, wzrok pierwotnych ludzi, przyciąga nocny blask Księżyca, będący uosobieniem matki, czuwającej nad snem dziecka oraz opoką i światłem zsyłającym nadzieję na przetrwanie nocy oraz wskazującym drogę nocnym podróżnikom. 
Zwrócenie uwagi na Srebrny Glob pozwoliło zaobserwować nieustanny rytm Księżyca, rytm życia składający się z procesów stawania się -  rodzenia, dorastania i umierania. Zjawisko zanikania, umierania nocnego Słońca przyczyniło się do powstania wielu opowieści o zjadaniu Księżyca przez potwora lub zwierze, najczęściej  wilka, którego ówcześni ludzi najbardziej się obawiali. Podporządkowanie naturalnym życiowym procesom ukazało Księżyc jako opiekuna rytmów życia ludzi i Natury. Regularność i cykliczność poszczególnych stadiów  Srebrzystego Globu umożliwiła odmierzanie czasu a w następstwie stworzenie kalendarza księżycowego. 
Z biegiem czasu zauważono wpływ na sny i samopoczucie oraz uzależnienie zjawisk przyrodniczych od danego stadium Księżyca. Dostrzeżono oddziaływanie na wody, wywołujące przypływy i odpływy oraz przynoszące deszcze, będące źródłem urodzaju. Przejawem szacunku wobec rytmu życia Natury, wszelkie zioła i plony zbierano w ostatniej kwadrze, zaś siano ziarno i sadzono rośliny w pierwszej kwadrze Księżyca. Zarówno największą cześć oddawano mu podczas pełni,  w czasie  gdy posiadał największą siłę i moc, natomiast trzy dni   każdego  miesiąca, w czasie których na nocnym niebie nie widniał srebrzysty sierp uważano za najniebezpieczniejsze, gdyż wszystkie stwory nie z tego świata odprawiały wtedy swoje harce.
Wspomniana wyżej płodność i cykliczność, wpłynęła na postrzeganie Księżyca. Występujące bóstwa lunarne będące personifikacją ziemskiego satelity przedstawiano w żeńskiej postaci, zaś sam Księżyc przedstawiano za uosobienie kobiety, matki, żony, siostry bądź córki. Wobec tego bóstwa lunarne często ukazywano jako siostry lub żony bóstw solarnych. W kulturze światowej  Srebrzysty Glob uznano za symbol życia, płodności, urodzaju, pośmiertnego losu dusz, zaś jego ziemskimi odpowiednikami ogłoszono wodę, srebro oraz zwierzęta prowadzące nocny tryb życia, między innymi kota i sowę.

Brak komentarzy

Obsługiwane przez usługę Blogger.