Header Ads

Wierzba, palma i baźki wierzbowe

Wierzba to drzewo, które najwcześniej okrywa się zielenią i jako pierwsza puszcza wiosną pąki. Drzewo to charakteryzuję się przystosowaniem niemal do każdego terenu, szybkim przyrostem masy oraz szybką regeneracją. Często spotykamy ją nad brzegami rzek i kanałami gdzie sadzono ją do wzmacniania i uszczelniania brzegów rzecznych. Pojawiające się pączki na wierzbie to jeden z pierwszych oznak odrodzenia się życia na wiosnę. Dzięki temu, wierzba w kulturze ludowej to przede wszystkim symbolem nieśmiertelności i odrodzenia. Występująca nad małymi rzeczkami i strumykami  wierzba bywa również pojmowana jako nosicielka życia oraz jest utożsamiana z wodą - żywiołem kojarzącym się nam jednoznacznie z życiem. Analogicznie palma, czyli kilka ściętych gałązek wierzbowych porośniętych baziami/kotkami i przewiązanych wstążką, to tak jak wierzba symbol odrodzenia i życia. Przystojna palma świąteczna pojmowana była za magiczny przedmiot mający chronić przed czarami i urokami, zarówno ludzi jak i zwierzęta gospodarskie. Palma jednocześnie chroniła domy i pola przed żywiołami, głównie ogniem oraz wszelkim innym złem. Aby zapewnić urodzaj na nadchodzący rok, gospodarz domu rozpoczynając orkę mieszał bazie zebrane ze świątecznej palmy z ziarnem siewnym oraz kładł palmę pod pierwszą skibę. Innym zwyczajem wiosennych świąt było połknięcie kotków zerwanych z witek wierzbowych. Wierzono, że czynność ta, uchroni przed bólem głowy i gardła w ciągu całego nowego roku. Następnym świątecznym obrzędem, w którym główną rolę odgrywa palma są głośne gonitwy połączone z chłostaniem się palmami jednocześnie wołając "Nie ja biję - palma bije. Wierzba bije, nie zabije". Zwyczaj ten zagwarantować miał zdrowie i zarazem poprzez uderzenie kogoś pobudzić go do życia przekazując żywotność i witalność zielonej gałązki

Brak komentarzy

Obsługiwane przez usługę Blogger.